Uyku

Günümüzün büyük bir kısmı uykuda, yatak odalarımızda geçer. Mesela ben genelde postlarımı gece hazırlıyorum ve sonra hemen yatağa, yok hayır :) biraz tv, sonra yatak.

Bende yatak odası sadece uyuduğum bir yer değil. Arkadaşlarımı agırladığım, kitap okuyup, film izledigim bir yer aynı zamanda..

Sıkıldınız benden biliyorum :) yani karamsar ruh hallerimden. O zaman diyorum bir süre kendimden bahsetmeyi bırakayım ve suya sabuna dokunmayan başka şeyler paylaşayım...

                                        İlk yatak odamızdan başlayarak, devam edelim..

                                                 Hangisi sizin olsun isterdiniz? hangisi sizi anlatırdı?

 

                                       Belkide kimbilir budur. Sessiz sakin, zamanın dışındaymış gibi.

  
                                                 Belkide bir çatı katında yatak odanız olmalı..

                                             Her şeyden önemliside huzurlu uyuyabilmek..

Hangisi sizin olurdu bilmiyorum ama dediğim gibi, huzurlu, sevdiklerimizin yanımızda olduğu, pişmanlıklarımızın olmadığı uykular diliyorum..


Burada Buldum                      

Karabasan ( Uyku Felci )

İlk kez sanırım 8-9 yaşlarındaydım bu olayı yaşadığımda. Ablamla aynı yatağı paylaşıyorduk. Birden uyandım ve zaten çok aydınlık olmayan odada, gece kadar karanlık bir şeyin üzerime doğru geldiğini gördüm. Gözlerimi kapadığımı ve avaz avaz bağırdığımı hatırlıyorum. Ama  sesim çıkmıyorduki, ne sesi hareket dahi edemiyordum. Dipsiz kuyulara çekmişti beni.

Yıllar içinde sayısız defa yaşadım bu durumu. Ailem doktorlara götürdü, olmadı hocaya falan götürmeye kalktılar :) Yinede güçlüymüşümki zaman içinde başetmeyi öğrendim. Hep uykudayken veya dalmak üzereyken gelirdi. Ne olduğunu bilmezdim, karabasan, kabus derlerdi ama öğrendim. Uyku Felci...

Yıllar önce, çok sevdiğim ve benim bu durumumu bilen biriyle bir site kurmuştuk. Parapsikoloji adıyla. İlk kez orda yazıya dökmüştüm yaşadıklarımı ve inanamamıştım, benim gibi olan, hatta  çok daha beterini yaşayan insanlar olduğunu gördüğümde. Herkes kendince bir çözüm bulmaya çalışıyordu ama yalnız olmadığınızı bilince daha güçlü hissediyorsunuz kendinizi :)

                                     Tamda böyle bir şeydir işte. Biri-bir şey, gelir göğsünüze oturur....

Neden anlattım bu olayı? Şundan dolayı,. dün gece yalnızdım biliyorsunuz. Uykuya dalmak veya uyanmak üzereyken hatırlamıyorum, yeniden oldu ki çok uzun zamandır yaşamıyordum. Tabi sabaha kadar uyuyamadım :) korkmadımmı? çok korktum. Nedenide uzun zamandır olmadığı için unutmuşum :) yeniden yaşamak iyi olmadı. İstatistikler bu olayı çoğu insanın, hayatlarında en az bir kez yaşadığını gösteriyor, diye okumuştum. Ben yaşadıklarımın çok azını hatta hiç bir şeyi diyebilirim, anlattım burda.

Çocukluk döneminde 4-12 yaş arsında yaşandığını ve sonra azalarak bittiğini yazıyor bütün kaynaklar. Doktorlarda öyle söylüyor ama bazı vakalarda ölene kadarda sürdüğü görülüyor.

İlginç ve korkutucu bir deneyimdir. Uyandığımda ya hiç bir şey hatırlamazdım yada tüm açıklığıyla aklımda olurdu. Tamamen bittiğinde, artık olmadığında çok rahatladığımı, hatırlıyorum...

Belki bu anlattıklarım birilerini korkutabilir. çünkü zaman içinde bazı insanların, bu konuyu hiç konuşmadıklarını hatta konuşulduğunda odadan çıktıklarını gördüm..Yıllar önce sitede ilk yazdığımda da çekinmiştim açıkçası ama yazdıktan sonra bunu binlerce insanın yaşadığınıda görünce, iyiki yazmışım diyorum. Yinede dün gece yeniden yaşamasaydım yazmazdım sanırım..inanın unutmuştum..

Bayram bayram olmadı belki ama :) hayat sadece ( dünkü yazımın aksine )  bayram olmuyor işte..Ama nefes almak bile öyle güzelki :)