Zor geçiyor, gerçekten oldukça zor geçiyor. En büyük nedeni, şimdiye kadar neredeyse tüm zamanımı, işlerimi, yemek düzenimi, yatış kalkış saatlerimi sana göre ayarladığımdan, sensiz nasıl vakit geçireceğimi henüz bulamamış yada henüz becerememiş olmam..
Beni bilirsin; muhatabından başka hiç kimsenin okuyup da üzerine alınacağı türden olmaz yazdıklarım. Kıvırmam, sakınmam. Kızgınlığımda bellidir, sırılsıklam hallerim de. Zaten burada yazmak sağanak yağmurun altında dolaşıp iliklerime kadar ıslanmak gibidir benim için. Kaldıki sen çıktığından beri saçağımın altından, her yer sokaktır bana. Delinse göğün dibi ne gam.
Gördüğün gibi hayat devam ediyor. Bol bulutlu, epey solgunca ve biraz da mahzun günlerin yüzü ama n'apalım böyle buyurdu Zerdüşt. Ve bilirim, genellikle birinin zorladığınca kolay geçer diğerinin günleri. İyi ve sağ olda sen gerisini dert etme. Hanemizden eksilenlerin hesabını yapmak nafile şu kelebek ömrümüzde, yanımıza kar kalan hesapüstü bahşişlerimiz var anı kutusunda biriktirdiğimiz.
Velhasıl; ola ki geçer yolun sokaktan, sanadır bu mektup. Bilesinki bir giz'in değil, bir iz'in ardından kalanları savuruyorum, ellerim ceplerimde, yürüdüğüm şu ıslak sokağın kaldırımlarında..
Hoş kal
Diye bitirmiş, bugün blogunda okuyup, beni deli gibi ağlatan, bu sözlerin sahibi. Okuduktan sonra bu benim için dedim, bir Vazgeçiş yazısı..
Kendisinden izin alıp yayınlıyorum...
Üst Sokak
