Geçen Günler

Cumartesi sabah ablam kaldırdı bak sana bir paket geldi dedi. Uykuluyum ama fırladım yataktan Allahım bir baktım blog arkadaşım Sevdam'dan gelmiş :) nasıl çıglıklar atıyorum, herkes başıma üşüştü :) bakarmısınız?

Her biri ayrı ayrı deli etti beni, ablama, bana, anneciginin ördügü liflere ayrı bayıldık. O mumlar, o çerçeveler, o peçeteler, o kapladıgı kutu. Hangisinden bahsedeyim..Heleki yazdıgı notu okuyunca başladımmı aglamaya :) Ah sevda ya, iyiki varsınız canım, her biri benim için ayrı degerli ve hep saklanıcaklar..Peçetelerin güzelligine bakarmısınız? :)

Çok fazla olmadı blog dünyasında yerimi almam ama öyle güzel insanlar tanıdımki. Birde ben o açıdan çok şanslı görüyorum kendimi, Allah'a şükür hiç kötü insan çıkmadı karşıma..İyiki varsınız iyiki..

Biraz tembellik yaptım haklısınız ama hiç boşlamadım blogumu, diye düşünüyorum :) Pazar günü biraz Bakırköy yaptık. Alışveriş merkezi dolaşıldı yemekler yendi, sohbetler edildi ama çabuk yoruldum ve eve döndük. Anladımki henüz tam iyileşmemişim..

Yolda giderken, kırmızı ışıkta durunca birden bu palyaço atladı önümüze, çok şekerdi :))

             Yenilen pideler, edilen sohbetler ve kalabalık. Ben evde yalnızlıgı, dışarda da etrafın kalabalık olmasını seviyorum. İnsanları incelemek hoşuma gidiyor :)

                                                  Ve eve dönüş..Film izleyerek uyumuşum :)

Bugün çok sevdigim bir arkadaşım geldi. Hayatta beni en iyi anlayan insan diyebilirim. Hani dost derlerya tamda öylesi. Onu blog açması için kandırmaya ugraşıyorum, tanımanızı çok isterim. Donanımlı, esprili ve çok sıcak..Burda tanıdıgım sizler gibi, tekrar diyorumki iyiki varsınız...

Hayat

Kaç günlerdir yazamıyorum. Blogları okuyorum ama kendi bloguma yazmak içimden gelmiyor. Aslında hiç bir şey yapmak istemiyorum. Bu konuda yazmakta istemiyordum ama olmadı işte..

Hepimiz yaşıyoruz, hepimiz ayrı ayrı yazıyoruz, artık üzerine eklenecek bir şey yok. Sadece gerçekten çok üzgünüm. Hani derlerya elim ayagım tutmuyor diye, aynen o durumdayım. Düşünemiyorum bile..

Ve bazen saatlerce böyle kalabiliyorum. Şehitlerimiz, deprem, Afrika'daki açlık, dünyanın içinde bulunduğu durum. Çaresiz hissediyorum kendimi. Yapacak hiç bir şeyim kalmamış gibi.

Bugün annem bile dediki, kızım noluyor sana böyle, neyin var? bu acıyı hepimiz yaşıyoruz ama düzelicek herşey..

Evet inşallah düzelicek, hayat akıp giderken, kendini yenilerken, acılarda onarılıcak, dünyamız ve insanlık daha iyi olucak..Umudum var...